Problemy ze szlaką w spoinie

Do tego wpisu zainspirowały mnie dwa komentarze, które pojawiły się pod ostatnimi filmami o spawaniu MMA:

Pierwszy widz napisał, że po okuciu szlaki w niektórych miejscach spoiny po prostu brakuje – wygląda to tak, jakby metal trzymał się po bokach, ale w środku zostały gniazda szlaki.
Drugi widz zapytał, czy podtrzymywanie elektrody drugą ręką jest bezpieczne, bo często widzi, jak spawacze tak robią – jedna ręka trzyma uchwyt, a druga lekko podpiera elektrodę, „jak papierosa”.

Na pierwszy rzut oka te dwa pytania wydają się zupełnie różne.
Jedno dotyczy jakości spoiny, drugie – bezpieczeństwa.
Ale w praktyce łączy je jedno: sposób prowadzenia elektrody i to, jak spawacz panuje nad łukiem.

Dziś spawamy klasyką, czyli elektrodą rutylową 6013, o średnicach 2,5 mm i 3,2 mm.
To jedna z najpopularniejszych elektrod na rynku – łatwo się nią spawa, daje czystą, gładką spoinę i dobrze radzi sobie na cienkich i średnich blachach.

W tym wpisie pokażę Ci:

• jak dobrać prąd dla elektrody 2,5 i 3,2 mm,
• jak uniknąć szlaki w środku spoiny,
• dlaczego niektóre spoiny wychodzą wąskie i nierówne,
• i jak poprawnie spawać blachę 4 mm i 8 mm, nawet tanim sprzętem.

Opuszczaj przyłbicę, odpalamy łuk!
Dlaczego w środku spoiny zostaje szlaka?

Jeśli po okuciu szlaki widzisz, że spoiny miejscami brakuje, albo że metal trzyma się po bokach, ale w środku zostały czarne dziury lub gniazda szlaki – to znak, że coś jest nie tak z łukiem i techniką.
Najczęściej problem nie leży w samej elektrodzie, tylko w tym, jak ją prowadzisz i jak kontrolujesz jeziorko.

Przyczyn jest kilka i często występują jednocześnie – dlatego trudno to zdiagnozować jednym zdaniem.